De eerste IRONMAN in Nederland, werd in het voorjaar aangekondigd. Op 2 augustus zou Maastricht in het teken staan van triatlon. Daar wilde ik bij zijn. Bas en Martijn dachten hetzelfde. Voor Martijn stond de week na Maastricht het EK 70.3 in Wiesbaden op het programma, dus hij besloot alleen te zwemmen en te fietsen. Want hij wilde tijdens de eerste IRONMAN in Nederland – met een fietsparcours dat bijna door zijn achtertuin loopt – natuurlijk graag acte de présence geven.Ik bereidde mij voor door in juni een weekend naar Limburg te gaan om het fietsparcours te verkennen. Toen kreeg ik al veel zin in de wedstrijd. Kort na mijn verkenning bleek dat het fietsparcours op een paar punten werd aangepast. De dag voor de wedstrijd heb ik die delen nog even opnieuw verkend.
Want inmiddels was het al bijna zover. Op donderdagavond kwam ik aan in Maastricht. Ik was niet helemaal gerust op zondag. Na de IRONMAN Lanzarote kampte ik met een knieblessure, waardoor ik weinig trainingskilometers had gemaakt. Ook de zwemtrainingen waren niet optimaal: het zwembad in Oldenzaal wordt verbouwd en is de hele zomer gesloten. Gelukkig ging het fietsen wel goed. Maar goed, ik moest gewoon maar zien wat het zou worden.
Op vrijdagochtend kwam Stijn Jansen mij ophalen in het hotel. Samen verkenden we het loopparcours, gingen we naar de briefing en regelden we wat laatste dingen in Maastricht. De stad was ondertussen overgenomen door IRONMAN, het weer was goed en de sfeer was prachtig. Dit zorgde ervoor dat ik langzaam maar zeker weer meer zin kreeg in de wedstrijd.
Na een korte nacht (ik kon niet goed in slaap komen) ging om kwart voor vijf de wekker. Na een snel pannenkoekenontbijt vertrokken we naar de start. Die was – met veel publiek op de bruggen over de Maas – indrukwekkend. Het raceplan was als volgt: Martijn maakte het zwemmen hard en ik moest zorgen om daar bij te blijven. Dat lukte goed. Ik had de derde positie in de kopgroep en kon tijdens de landgang nog een plekje opschuiven. Terug bij de Griend kwam ik als tweede uit het water en fietsten we weg met zes man.
Martijn had de smaak te pakken en hield ook het tempo tijdens het fietsen hoog. Bij de eerste doorkomst in Sittard was de kopgroep afgeslankt naar vijf man: Bas, Martijn en ik van Team4Talent, de Italiaan Alberto Casadei en Tim Brydenbach, die in zijn debuut maakte op de hele triatlon.
Met zijn vijven bereikten we het Limburgse heuvelland. Bij de eerste beklimming hoorde ik Bas schelden. Hij bleek schakelproblemen te hebben en kon alleen nog maar op zwaar verzet fietsen. Hierdoor zakte het tempo iets in. De groep bleef samen, met Bas aan een bungeekoord die vooral op de beklimmingen ver uitrekte. Maar, hij hield zich goed en riep dat hij zich alleen nog wat zorgen maakte om de Cauberg die we twee keer moesten beklimmen.
De doorkomst in Maastricht was heel mooi: veel publiek en sfeer. Met alle aanmoedigingen begonnen we aan de tweede fietsronde. Tot aan Sittard bleef het in de kopgroep een beetje status quo en begon ik de vermoeidheid te voelen. De situatie veranderde bij Spaubeek, waar Bas er vandoor ging. Niemand uit de kopgroep maakte aanstalten om daar achteraan te gaan. Bas bouwde snel een voorsprong op van uiteindelijk vijf minuten.
Tijdens de klim van de Geulhemerberg merkte ik dat de andere jongens niet meer zo fris zaten. Ik merkte dat ik me relatief nog goed voelde en had een gaatje bovenop de Bemelerberg. Ik trok door en bij de Cauberg zag ik de andere jongens niet meer. Ik ben in strak tempo doorgefietst naar Maastricht, waar de marathon op het programma stond.
Aangekomen in de tweede wissel hoorde ik dat het verschil met Bas op vijf minuten was gebleven. Het lopen begon verrassend goed. Nog niet eerder voelde ik me zo goed tijdens de marathon. Waar het tot nu toe vanaf het begin altijd werken was vanaf de start van de marathon, had ik nu gelijk goed tempo te pakken dat lekker aanvoelde. Het was heel gaaf als tweede te beginnen met lopen. Ik wist natuurlijk ook dat de jongens achter mij goede lopers zijn die een marathon onder de 3 uur kunnen lopen. Dat was mij tot nu toe nooit gelukt, maar ik wilde zo lang mogelijk tweede plek vasthouden.
Het loopparcours bestond uit drie rondes van 14 kilometer. Bij het keerpunt op 7 kilometer kreeg ik een eerste idee van de verschillen. Ik zag dat Casadei iets voor Brydenbach liep, ongeveer vier minuten achter mij. Maar, ook zij stonden niet stil en zagen er nog goed uit. Mijn eerste doel was om na de eerste ronde als tweede door te komen in Maastricht. Dat lukte en was heel mooi met alle publiek en aanmoedigingen.
Tijdens de tweede ronde had ik een nieuw doel: om het tweede deel van de marathon als tweede te beginnen. Ook dat lukte. Ondertussen hoorde ik dat de verschillen met Bas en Casadei gelijk bleven. Dat was goed nieuws! De derde ronde begon ik me wel slechter te voelen. Ik probeerde me zo goed mogelijk te verzorgen. Ik dacht: als Casadei en Brydenbach bij het laatste keerpunt op de Sint Pietersberg nog achter liggen, dan maak ik kans op de tweede plek. En dat gebeurde. Tijdens de laatste kilometers liep ik wel tussen hoop en vrees en was ik bang dat ik zou instorten. Ik voelde me steeds slechter, maar kon gelukkig blijven lopen. De laatste kilometers keek ik continu achter me, bang dat Casadei nu echt vlak achter me zat. Maar, er was telkens niemand te zien. De laatste kilometer kon het niet meer misgaan en wist ik: ik word tweede én ik mag straks gaan stoppen met rennen. Dat was een opluchting.
De finish op de Markt in Maastricht was prachtig met veel publiek op de tribunes, veel sfeer en familie, vrienden en Team4Talent-mensen die ik bij de finish zag. Na de eerste felicitaties en een champagnedouche kon ik gaan genieten van mijn eerste podiumplek bij een IRONMAN!
